CHRISTIAN SERVICES BANNED IN TEHRAN TO MOURN FATIMA’S DEATH

ШАБЛОНЫ САЙТОВ ОНЛАЙН-МАГАЗИНЫ
ФАЙЛОВЫЕ МЕНЕДЖЕРЫ JOOMLA

Christian leaders fear that this is yet another excuse by the Islamic authorities in pursuance of their long term policy of eventual close down of all Christian institution and Churches across the Islamic Republic.

Quoting Christian sources in Tehran, FCNN reports of the locked church doors on Sunday 14^th Apr 2013.

A phone call from the office of the Iran’s Revolutionary Guard Intelligence Organization (a section of Supreme Leader of the Islamic Republic`s office), led to the cancellation of Sunday Services and closed doors.

A few days earlier one of the known agents of the Office of the Iran’s Revolutionary Guard Intelligence Organization  had called in and had “asked” the church elders of  Central Assembly of God Church in Tehran for voluntary closure of the church as, apparently 14^th Apr. this year coincides with the supposed date of Fatima’s death in 623 AD

Fatima was the daughter of the prophet founder of Islam. [1]

Christian sources are of the opinion that it is but an excuse towards an eventual closure of  the churches in Iran, pointing out the fact that Iranian Churches have held Sunday services with due respect towards all religions and Shia’ traditions prevalent in the  country throughout the centuries., without any clash or difficulty, and ask: But what has happened now that the State Security organs of the Islamic Republic, and the Islamic Revolutionary Guards Corp, run by the Office of the Supreme Leader’s Household , as well as the troubled office of The Islamic President, have suddenly thought of this as an urgent problem to be dealt with by banning Christian services in Tehran and other big cities across the Islamic run country, and why is it a necessary part of Fatimah’s mourning rituals?

They fear that this is yet another excuse by the Islamic authorities in pursuance of their long term policy of eventual close down of all Christian institution and Churches across the Islamic Republic.

 Since the raid on The Church of “ Assembly of God Church ” in Ahvaz in 2011, the intensity and frequency of waves of atrocities against Christians and Churches across the country has only accelerate.

Permanent State Security minders stationed at churches in Esfahan and Shiraz, the better to control and intimidate the Christians and deter the seekers of The Truth of Lord Jesus, and forceful introduction of ID card inspections at church entrances; are but a sample of the measures that the Islamic authorities have seen fit to enforce against Christians in the Islamic Republic.

Forced closure of Church, blanket ban of Christian classes for the new converts, closing down of Bible Bookshop, a total ban on the sale of The Holy Bible, ban of Persian language Friday Church services, and repeated recall of Church leaders, Pastors and believers to State Security barracks ; are all part  of the Islamic Regime’s concerted efforts to take over control of the churches and deliver an Islamized version of Christianity to prove their already decided outcome to the uninitiated, in the guise of a “Christian message”.

Christian leaders have consistently  objected to these destructive policies of the Islamic Regime, and are worried that these policies of the Ahmadi Nejad’s government are all signs of the regime’s long-declared determination of “cleansing” the Islamic country of Christianity, a policy proposed by “People’s President” Ahmadi Nejad during his election campaign some eight years ago.

The very “People’s President” whose personal and political corruption is now so apparent that even the Supreme Leader of the Islamic Regime, has had to distance himself from him.

A difficult task for the aging ayatollah, which had to personally interfere in the election results on behalf of Ahmadi Nejad, after the fiasco of presidential election in 2009.  

---

[1] There are conflicting reports of the her death; whereas majority of sources believe her death was of natural causes,  Shia’a sources have claimed that she died of injuries sustained from a severe beating she received from the 2^nd  caliph, Omar.

With complete lack of irony, they never explain how her brave and fearless husband, whose title in Arabic means “The Sword of Islam”, stood by and did precisely nothing to protect is beloved wife; and then kept quiet for the rest of his life through the assassination of Omar, death of the 3^rd Caliph, Othman, his 5 years of strife ridden caliphate, and unto his own assassination by a disillusioned follower some thirty years after the death of Fatimah.

AMERICAN - IRANIAN PASTOR IMPRISONED IN IRAN TO GO ON TRIAL NEXT WEEK

ШАБЛОНЫ САЙТОВ ОНЛАЙН-МАГАЗИНЫ
ФАЙЛОВЫЕ МЕНЕДЖЕРЫ JOOMLA

Abedini’s attorney told advocacy group American Center for Law and Justice that most of the charges against Abedini are indecipherable except for one that stems from the year 2000, when he converted from Islam to Christianity.

FCNN - Fox News, Couple hours ago reported; An American pastor currently imprisoned in his native Iran because of his Christian faith will go on trial next week before a judge known for meting out harsh sentences.

Saeed Abedini, will go before one of Iran’s most notorious “hanging judges” on Jan. 21 on charges of compromising national security. Court documents indicate that the charges are directly related to Abedini’s work starting a house church movement, and his supporters say it is a clear case of a Christian being punished for his beliefs.

Abedini’s attorney told advocacy group American Center for Law and Justice that most of the charges against Abedini are indecipherable except for one that stems from the year 2000, when he converted from Islam to Christianity. Saeed Abedini has been imprisoned since September, when he returned to Iran to visit family. In a letter written to his wife just days ago, Abedini said his captors have tortured him and given him mixed signals about his fate.

“This is the process in my life today: one day I am told I will be freed and allowed to see my kids on Christmas (which was a lie) and the next day I am told I will hang for my faith in Jesus,” Abedini said in the letter. “One day there are intense pains after beatings in interrogations, the next day they are nice to you and offer you candy.”

Abedini, 32, became a U.S. citizen in 2010 when he married his American wife, Naghmeh Abedini. Two years earlier he had become an ordained minister.

The Iranian government does not recognize his American citizenship, though it had enabled him to travel freely between both countries until this past summer. That's when he was pulled off a bus and placed under house arrest, according to his supporters.

شکنجه سعید عابدینی در زندان و درخواست جامعه مسیحی ایران

ШАБЛОНЫ САЙТОВ ОНЛАЙН-МАГАЗИНЫ
ФАЙЛОВЫЕ МЕНЕДЖЕРЫ JOOMLA

همسر این نوکیش مسیحی ایرانی – آمریکائی می گوید که او را در زندان مرتب کتک می زنند. تا جائی که او دچار خونریزی داخلی شده است. مسیحیان ایران خواستار تشکیل یک هیئت حقیقت یاب بی طرف برای بررسی این موضوع هستند.

اکنون نزدیک هفت ماه از بازداشت و زندانی کردن سعید عابدینی نوکیش مسیحی ایرانی ساکن آمریکا می گذرد. او که در دادگاه انقلاب اسلامی به 8 سال زندان به جرم تلاش برای تشکل کلیساهای خانگی متهم شده، از دادگاه تجدید نظر تهران تقاضای فرجام کرده است و منتظر صدور رای آن دادگاه می باشد.

به گزارش شبکه خبر مسیحیان فارسی زبان، این هفته مصاحبه ای با نغمه عابدینی همسر سعید که مقیم آمریکا می باشد  در رادیو فردا منتشر شد که بسیار تکان دهنده بود. در این مصاحبه خانم عابدینی گفت:

بعد از اينکه چند پزشک تاييد و بررسی کرده بودند، قبل ازعيد  آنها گفته بودند که سعيد بايد برود بيمارستان خصوصی برای درمان خونريزی داخليش. این خونریزی  به خاطر ضرباتی  که در زندان از طريق بازجوها و مسئولان زندان  به او وارد شده بود اتفاق افتاد. پزشکان گفته بودند بايد حتما رسيدگی شود. هفته پيش شنيديم او را به  بيمارستان برده اند. فکر می‌کنم  بیمارستان مدرس.  ولی متاسفانه رسيدگی نشد و همان روز اتفاقا  به سعيد ضربات بيشتر وارد کردند. او را دوباره زدند. مخصوصا به قسمت شکم و معده و جايی که خونريزيش حتی بدتر شده و غش می‌کند و می‌افتد.  حالا وضعيت پزشکی‌اش بدتر شده و بهش گفته‌اند که تا کاغذها بررسی شود و دوباره بخواهند اقدام کنند برای بيمارستان شايد تا دو ماه ديگر طول بکشد. 

نغمه عابدینی گفته است که این اطلاعات را خانواده سعید که هرهفته به ملاقات او در اوین می روند برایش نقل کرده اند. او همچنین درباره سخت تر شدن شرایط برای مسیحیان ایران در سالهای اخیر به رادیو فردا گفته است:

سعيد و من در زمان ریاست جمهوری خاتمی که من ايران بودم با هم آشنا شديم و حتی ما ازدواجمان ازدواج رسمی مسيحی بود. يعنی دولت  ايران آن موقع رفتارش نسبت به مسيحيت خيلی بازتر بود و من و سعيد در کليسای ساختمانی ازدواج کرديم. به شکل قانونی و با تاييد دولت. دولت زير عقد نامه رسمی  ما  نوشت که مسيحی هستیم. در واقع تاييد کرد که من و سعيد از اسلام برگشتيم به مسيحيت واین مسئله اوکی بود آن زمان.‌ حتی آن زمان سعيد  کلیسای خانگی خود را شروع کرد و زير نظر کليسای ساختمانی. دولت جمهوری اسلامی آن زمان تاييد کرده بود که کليساهای خانگی شروع شدند و دولت در جريان بود.وقتی احمدی‌نژاد رييس جمهور شد چند ماهی نگذشت متوجه شديم که محدودیتها  شروع شده است. چه در مورد مسيحيت و چه درباره مذاهب ديگر خيلی برخوردها جدی‌تر شده بود. من و سعيد آن موقع از ايران آمديم بيرون. و جديدا که باز برگشتيم، ديگر از کليساهای خانگی حرکتی نبود.

سعید عابدینی، در نامه‌ای که چند هفته پیش نوشته بود و محتوای آن در دنیای مجازی منتشر شد، اظهار کرده بود که در زندان مورد ضرب و شتم قرار گرفته و به خاطر باور دینی‌اش به او اجازه درمان نیز داده نشده است.سعید عابدینی در نامه‌ای که از زندان برای همسرش فرستاده، نوشته است که طوری در زندان کتک خورده که اجزای صورتش ورم کرده‌اند. به او می گویند به این خاطر که او یک "مسیحی نجس"  است او را می زنند و اجازه درمان هم به او نمی دهند.

با توجه به ادعاهای این زن نوکیش مسیحی درباره همسر زندانیش و محتوای نامه سعید، نوکیشان مسیحی ایرانی در دو روز گذشته در شبکه های اجتماعی و اجتماعات کلیسائی خواستار تشکیل یک هیئت حقیقت یاب بی طرف برای بررسی شکنجه و آزار سعید عابدینی زندانی عقیدتی مسیحی در زندان اوین شده اند.

آنها معتقدند که بازداشت، اتهامات، دادگاه ، روند قضائی پرونده و حکم سنگینی که به این نوکیش مسیحی  داده شده از ابتدا اساسا غیر قانونی بوده است. چون بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی  مسیحیت یکی از ادیان رسمی کشور است.

 از طرف دیگر مطابق  اعلامیه جهانی حقوق بشر که ایران از امضا کنندگان آن بوده،  تشکیل اجتماعات مذهبی و جلسات پرستشی مطابق اعتقادات دینی هرشخص برای او آزاد است و از حقوق اولیه انسانیش شمرده می شود. جمهوری اسلامی ملزم به رعایت این اصل از معاهده جهانی حقوق بشر می باشد.

گرایشهای اسلامی تبدیل به رفتار مجرمانه می شوند

ШАБЛОНЫ САЙТОВ ОНЛАЙН-МАГАЗИНЫ
ФАЙЛОВЫЕ МЕНЕДЖЕРЫ JOOMLA

بررسی آنچه تا کنون راجع به زندگی دو مظنون چچنی بمب گذاری گفته شده نشان می دهد که تیمور لنگ و برادرش قربانی  تناقض بزرگی بین سنتهای اسلامی خانواده و تمایل به زندگی طبیعی شده اند.

انفجار دو بمب در یک مسابقه سنتی دو ماراتن شهر بوستون در ایالات متحده و کشته شدن سه نفر و زخمی شدن ۱۷۶ نفر، جدا از مسائل سیاسی دارای حاشیه های متعددی بود که باید مورد بررسی قرار گیرند.

پس از دو روز اف بی آی مظنونان را شناسائی کرد.آنها دو برادر مسلمان  چچنی تبار تبعه آمریکا بودند. یک روز بعد  پلیس به آنها دست یافت. با ایشان درگیر شد. یک پلیس و یکی از دو مظنون کشته شدند. یکی دیگر فراری بود. اکنون با دستگیری نفر دوم که به شدت مجروح است سوالهای زیادی مطرح می باشد.

دویچه وله نوشت؛ یکی از بمب‌گذاران احتمالی در ماراتون بوستون برای پلیس فدرال آمریکا(اف‌بی‌آی) چهره ناشناخته‌ای نبوده و در سال ۲۰۱۱ به "درخواست یک دولت خارجی" مورد بازپرسی قرار گرفته بود.

به گزارش اشپیگل آنلاین، در اطلاعیه‌ای که شامگاه جمعه (۱۹ آوریل/۳۰ فروردین) از سوی مقامات آمریکایی منتشر شد، آمده است  که تیمور لنگ سارنایف ۲۶ ساله در سال ۲۰۱۱ از طرف اف‌بی‌آی مورد بازپرسی قرار گرفته بود. علت این بازپرسی "درخواست یک دولت خارجی" ذکر شده است.

بر طبق آن درخواست  تیمور لنگ سارنایف "هوادار یک اسلام رادیکال" بوده و آماده می‌شده تا خاک ایالات متحده آمریکا را ترک کند و به سازمان‌های زیرزمینی بپیوندد. به گفته اف‌بی‌آی  بازپرسی از سارنایف و خانواده‌اش و نیز کنترل گذرنامه و ارتباطات اینترنتی و تماس‌های شخصی وی در آن زمان نشانه‌ای از "فعالیت‌های تروریستی" به دست نداده است.

اظهارات والدین
به گزارش فرستنده آمریکایی "سی‌ان‌ان" والدین این دو برادر گفته‌اند که مقامات پلیس فدرال آمریکا از هر دو برادر بازپرسی کرده‌اند. انزور سارنایف پدر خانواده گفته است که ماموران پلیس فدرال به فرزندانش گفته‌اند که اف‌بی‌آی می‌داند "آنان چه می‌خوانند، چه می‌نوشند، چه می‌خورند و به کجا می‌روند". وی افزوده، ماموران گفته‌اند که این یک بازپرسی عادی‌ست تا از بمب‌گذاری در بوستون جلوگیری شود.

همچنین به گزارش "سی‌ان‌ان" زبیده سارنایف مادر این دو تن به روزنامه "راشیا تودی" گفته است که اف‌بی‌آی پسرش تیمور لنگ را از سه تا پنج سال پیش به این سو تحت نظر داشته و می‌دانسته او چه می‌کند و از کدام سایت‌های اینترنتی دیدن می‌کند. به گفته وی، اف‌بی‌آی از پسرش می‌ترسیده، چون او "یک رهبر بوده و می‌دانسته چگونه از خود دفاع کند و همواره درباره اسلام سخن می‌گفته است".

والدین این دو برادر چچنی هستند و ظاهرا نخست از آسیای مرکزی به قزاقستان و سپس به قرقیزستان گریخته‌اند. هر چند از ظاهر آنها حمایت از گروههای تندرو خوانده نمی شود. ولی آشکارا دارای اعتقادات اسلامی محکمی هستند. این خانواده سرانجام در سال ۲۰۰۱ به داغستان محل اقامت کنونی پدر و مادر این دو برادر نقل مکان کرده‌اند. والدین تاکید کرده‌اند که فرزندانشان بیگناه هستند و بازی خورده‌اند.

اطلاعات بیشتر در مورد دو برادر

در این میان جزئیات اطلاعات در مورد این دو برادر بطور منظم دقیق‌تر می‌شود. به گزارش "واشنگتن پست" تیمور لنگ سارنایف مدت کوتاهی پس از ورود به خاک آمریکا به ورزش مشت‌زنی روی می‌آورد و به مسابقات ملی "گولدن گلاوز" در سالت‌لیک سیتی راه می‌یابد. دوستانش گفته‌اند که او ورزشکاری با روحیه پرخاشجویانه بوده است.

تیمور لنگ با زن ۲۳ ساله‌ای به نام کاترین راسل از رودآیلند که با او در کالج بوستون آشنا شده ازدواج کرده و از او صاحب دختری شده است.  خانواده کاترین در یک موضعگیری کتبی مراتب شوک و شگفتی خود را از حوادث اخیر اعلام کرده و گفته که "تیمور لنگ واقعی را نمی‌شناخته است".یک همسایه به "واشنگتن پست" گفته است که کاترین در دوره کالج بشدت تغییر کرده و به هنگام دیدار از خانواده موهای سر خود را می‌پوشانده و لباس‌های بلند می‌پوشیده است.

طبق گزارش‌ها برادر کوچک‌تر "جوهر سارنایف"  در سال ۲۰۱۱ دبیرستان را به پایان رسانده است. او کاپیتن کشتی کچ مدرسه خود بوده است. جوهر می‌خواسته دندانپزشک شود و به ورزش اسکیت علاقه زیادی نشان می‌داده است.
یکی از همسایگان به "واشنگتن پست" گفته که جوهر سارنایف را در شب پیش از انفجارهای بوستون در حال اسکیت دیده و مهارت او را ستوده و به او تبریک گفته است.
خواهر تیمورلنگ و جوهر در آمریکا با یک مرد غیر مسلمان ازدواج کرده است. او می گوید سالهاست به خاط ازدواج با یک مرد غیر مسلمان توسط پدر و مادر و برادرش طرد شده است. او می گوید پدر و مادر از برادرانش خواسته بودند که با او ارتباطی نداشته باشند.

همه این واقعیتها نشان می دهد که داشتن عقاید افراط گرایانه مذهبی حتی به شکل غیر سیاسی  تا چه حد خطرناک هستند و به راحتی می توانند یک انسان عادی را قدم به قدم تبدیل به یک قاتل بی رحم یکنند.

وقتی پازل زندگی این دو برادر را کنار هم می گذاریم می بینیم که که تیمور لنگ و برادرش قربانی  تناقض بزرگی بین سنتهای اسلامی خانواده و تمایل به زندگی طبیعی شده اند. گرایشهای اسلامی به خاطر ماهیتشان  که شیوه ای نفی کننده دارند بالقوه قدرت تبدیل شدن به فعالیتای تروریستی را دارند. اساس ایدئولوژی اسلام بر نفی و نابودی است. بر اساس آن یک فرد برای اینکه مسلمان واقعی بشود باید جهان پیرامون خود را نفی کند و بسیاری از چیزها را دشمن خود و دینش بداند.

چنین است که دو جوان دارای روحیه ورزشکاری و بزرگ شده در یک جامعه پیشرفته به آسانی می توانند شکار چند سایت اینترنتی تندروهای پیرو اسلام سیاسی بشوند و ضمن اینکه آینده خود را خراب می کنند، تبدیل به قاتلان خطرناکی می شوند که برای آزار بیشتر مردم مورد خشمشان در بمب شیطانی خود مقدار زیادی میخ و ساچمه می ریزند تا هرچه بیشتر به انسانها آسیب برسانند.

مسیحیت در ایران باستان ( بخش دوم )

مسیحیت در ایران باستان ( بخش دوم ) - دکتر بزرگمهر وزیری اواخر دوران شاهنشاهی ساسانی از بسیاری جهات قابل توجه است. جامعۀ ایرانی در آن زمان به راستی آکنده از تضادها و چالش های بزرگ بود. ثروت و قدرت بیکران امپراتوری از یک سو مایۀ آزمندی و حسادت کشورهای همسایه بود و از سوی دیگر اختلاف طبقاتی بسیار شدید در درون جامعۀ ایرانی ، نفوذ و قدرت بی حساب موبدان زرتشتی و حضور مکتب های گوناگون فلسفی و باورهای دینی دیگر که خواهان دگرگون کردن جامعۀ به شدت طبقاتی و متعصب ایران بود ، جامعۀ ایرانی را از درون شکننده کرده بود. ولی هرگونه دگرگونی و نوآوری که نفوذ موبدان و اربابان بزرگ را تهدید می کرد. با خشونت بسیار سرکوب می شد و برای دستیابی به این منظور ، موبدان و مالکان بزرگ حتی از به چالش کشیدن قدرت شاهنشاه نیز خودداری نمی کردند. زد و بند های درباری و فساد فزایندۀ درون دربار و دستگاه اشرافی همه و همه نشانه های یک امپراتوری بزرگ و بیمار بود. واقعیت این است که شماری از پادشاهان ساسانی همچون یزدگرد یکم و قباد به لزوم انجام اصلاحات بنیادی در جامعۀ ایرانی پی برده بودند ولی نفوذ بیش از اندارۀ مالکان بزرک و همچنین موبدان و هیربدان که خود نیز در شمار مالکان بزرگ بودند مانع از انجام این اصلاحات می شد. و سرانجام نیز همین کارشکنی ها زمینۀ تاریخی برای شکست ایرانیان از عرب ها را فراهم کرد. هرمزد چهارم فرزند انوشیروان و پدر خسروپرویز به مسیحیان نسطوری توجه ویژه ای داشت و گویا این سبب شده بود تا موبدان و هیربدان زرتشتی از وی برنجند . نزدیکی روابط هرمزد چهارم با مسیحیان تا انجا پیش رفت که وی در سال 585 میلادی اجازه داد تا شورای اسقف ها ی مسیحی در ایران برگزار شود و از این روست که پذیرۀ پایانی این شورا از هرمزد چهارم به عنوان شاهنشاهی نیکوکار ، پیروزمند ، آشتی پذیر و انسان دوست نام می برد . شاید ماجرای زهردادن به موبدان موبد که در شاهنامه آمده و در زیر به آن اشاره خواهیم کرد ، نشانۀ ترس هرمزد از نفوذ فزاینده روحانیون زرتشتی بوده است . در شاهنامه آمده است که هرمزد نسبت به موبدان موبد بدگمان می شود و از این رو تصمیم می گیرد تا با خوراندن زهر او را از میان بردارد. چون موبدان موبد به پیشگاه هرمزد بار می یابد ، هرمزد او را مورد محبت قرار می دهد و می گوید تا از خوراکی که فرهم است ، بخورد . موبد که نسبت به شاه بدگمان است ، بهانه می آورد که سیر است و خوراک خورده است . هرمزد پافشاری کرده و با دست خود لقمه ای گرفته و می گوید دلم را نشکن و این لقمه را بخور . چو آن کاسۀ زهر پیش آورید نگه کرد موبد ، بدان بنگرید بدان بیگمان دل پاک اوی که زهر است بر کاسه تریاک اوی چو هرمز نگه کرد لب را ببست بدان کاسۀ زهر یازید دست بدان سان که شاهان نوازش کنند بدان بندگان نیز نازش کنند چو یازید دست گرامی به خوان از آن کاسه برداشت ، مغز استخوان به موبد چنین گفت کای پاک مغز تو را کردم این لقمۀ خوب و نغز دهان باز کن تا خوری زین خورش ازین پس چنین بایدت پرورش بدو گفت موبد ، به جان و سرت که جاوید بادا سر و افسرت کزین نوشه خوردن نفرمائیم به سیری رسیدم ، نیافزائیم بدو گفت هرمز ، به خورشید و ماه به پاکی روان جهاندار شاه که بستانی این نوشه زانگشت من بدین آرزو نشکنی پشت من بدو گفت موبد که فرمان شاه بیامد ، نماند مرا رای و راه موبدان موبد در می یابد که چاره ای جز خوردن خوراک ندارد ، در حالی که می داند هرمزد در صدد زهر دادن به اوست . پس خوراک را می خورد و با تن زار و پیچان به خانه می رود و پادزهر می خواهد. از سوی دیگر هرمزد ، کسی را می فرستد تا از اثر زهر در موبد اطمینان یابد. موبد که فرستاده را می بیند ، اشک از دیدگانش روان می شود و به او می گوید که به هرمزد پیام دهد که بخت از او خواهد برگشت . در جهان بازپسین ، آن زمان که به طور برابر در پیشگاه داوری خداوند قرار گیریم ، من داد خود را از خدا خواهم گرفت . آنگاه می افزاید از این پس آسوده نخواهی خفت و سزای بدی را بدی خواه دید. فرستاده گریان به پیشگاه هرمزد باز می گردد و آنچه را که شنیده بود بازگو می کند . هرمزد از کار خویش پشیمان می شود ولی کار از کار گذشته و موبدان موبد می میرد. هرمزد پس از آن به خون ریزی های بیشتر دست می زند و بزرگانی را می کشد . پس از چند سال با خواندن پندی از پدرش ، به خود می آید و از خون ریزی دست بر می دارد. به هر حال دوران هرمزد چهارم ، دورانی سخت است . به روایت شاهنامه، مادر هرمزد چهارم دختر پادشاه چین است و یکی از سرداران ایران به نام بهرام آذرمهان که به فرمان هرمزد کشته می شود . این موضوع را پیش از کشته شده به وی یادآور می گردد. بدو گفت بهرام ، کای ترک زاد به خون ریختن تا نباشی تو شاد تو خاقان نژادی ، نه از کیقباد که کسری تو را تاج بر سر نهاد آن چنان که در تاریخ طبری آمده ، سلوك هرمزد با مسيحيان و سختگيرى او با اشراف و روحانيان موجب شد كه هيربدان؛ يعنى روحانيان زر ت شتى، نامه اى به هرمزد نوشتند و از او خواستند كه به ترسايان بتازد، هرمز د نوشت: چنان كه تخت پادشاهى ما تنها به دو پايه پيشين و بى دو پايه پسين باز نايستد، پادشاهى ما نيز با تباه ساختن ترسايان و پيروان كيش هاى ديگر به جز كيش ما، استوار و پايدار نباشد. پس دست از ترسايان كوتاه كنيد و ب ه كارهاى نيك روى آوريد تا ترسايان و پيروان كيش هاى ديگر آن را ببينند و شما را بر آن بستايند و از جان، هواخواه كيش شما باشند. بر پایۀ قوانین ایران زمان ساسانی کیفر بیرون شدن از آئین مزدائی (زرتشتی) مرگ بود. درست مانند آنچه که امروز در اسلام برقرار است . واژه هائی چون " مفسد فی الارض" و " محارب با خدا "که امروز در رژیم اسلامی به کار می رود ترجمۀ دقیق" آلوده کنندۀ زمین" و " جنگ کننده با اهورامزدا" است که از دوران ساسانی وام گرفته شده است . سرانجام کار هرمزد آن است که سپاهیان از وی بر می گردند و دو تن از فرماندهان وی به نام گُستَهم و بندوی او را کور می کنند. چو تاج از سر شاه برداشتند ز تختش نگونسار برکاشتند نهادند پس داغ بر چشم شاه شد آنگاه چون شمع رخشان سیاه ورا همچنین زنده بگذاشتند ز گنج آنچه بُد ، پاک برداشتند. گستهم و بندوی سپس به خسروپرویز پسر هرمزد پیغام می دهند که ستمگری هرمزد سبب شورش و نافرمانی ما شد . اگر تو پیمان بندی که با دادگری و انصاف پادشاهی کنی . ما فرمان تو را پذیرائیم . خسرو پیمان می بندد که روشی دیگر پیش گیرد و از ستمگری های پدر پوزش می خواهد. شخصیت خسرو پرویز از بسیاری جهات یک قابل توجه و بررسی است. پادشاهی که زندگی او از شکست ها و پیروزی های بزرگ آکنده بود . در اوج پیروزی های نظامی خسروپرویز ، مرزهای شاهنشاهی ایران ، حتی از دوران هخامنشیان نیز فراتر رفت . از سوی دیگر زندگی افسانه ای او ، ماجراهای عشقی و ماجراجوئی های نظامی او که پس از گذشت سده ها هنوز اندیشۀ شاعری چون نظامی گنجوی را به خود مشغول می دارد تا مثنوی عاشقانه خسرو شیرین را بسراید. بسیاری از تاریخ نویسان نوشته اند که خسروپرویز به آئین ترسایان گرایش داشته و حتی برخی اورا مسیحی دانسته اند ولی گروهی دیگر این ادعا را رد کرده اند ، فردوسی نیز مسیحی شدن خسرپرویز را درست نمی داند . واقعیت این است که حتی اگر خسروپرویز در دل خود نیز مسیحی بود ، به عنوان شاهنشاه ایران نمی توانست آن را بر زبان بیاورد. نمائی از طاق بستان در کرمانشاه . در بخش بالائی تصویر خسرپرویز در میانه دیده می شود . در بخش زیرین ، خسرپرویز سوار بر اسب و با زره و سپر و نیزه نشان داده شده است. داستان دو همسر مسیحی خسروپرویز ، یعنی شیرین و مریم دختر موریس قیصر روم نیز بخش هائی از تاریخ ایران در بر گرفته است . اگرچه برخی تاریخ نویسان این دو یعنی شیرین و مریم را یک تن می دانند. ولی در داستان های ایرانی ، شیرین برادرزادۀ �مهین بانو� شهبانوی ارمنستان است و مریم دختر قیصر روم. خسروپرویز در آغاز پادشاهی خویش از سوی سردارانی چون بهرام چوبینه به چالش کشیده می شود. بهرام چوبینه از نژاد اشکانیان، سرداری بزرگ است که پس از تحقیر از سوی هرمزد و شورش بر علیه او، در زمان خسروپرویز نه‌ماهی بر تخت سلطنت می‌نشیند، تا اینکه خسرو قیصر روم � موریس� را به کمک می‌طلبد و با یاری گرفتن از وی پادشاهی از دست رفته را بازمی‌یابد. بهرام چوبینه به چین پناهنده شده و پس از چندسالی در آنجا کشته می‌شود در روند پناهنده شدن خسروپرویز به روم ، شاهنامه فردوسی آگاهی های بسیاری از رواج آئین مسیح در ایران در دسترس خواننده قرار می دهد. فردوسی شرح می دهد که چگونه خسرو به یک پرستشگاه مسیحی می رسد که آن را � یزدان سرای� می خواند ، در این یزدان سرای ، سِکوبا (اسقف) و مطران به خسروپرویز خوشامد می گویند . آنها به وی می گویند که خوراکی جز فطیر و ترۀ جویباران ( احتمالاً همان بولاغ اوتی یا آب تره است ) نداریم . خسرو و همراهانش از اسب پیاده می شوند و همراه با سکوبا و مطران بر سر سفره می نشینند . خسرو به رسم زرتشتیان نیایش پیش از غذا خوردن (باژ) را به جای می آورد و سپس از سکوبا می پرسد آیا شراب دارد یا نه ؟ سکوبا می گوید شراب خرما داریم که در تابستان آن را انداخته ایم و اکنون سرخ رنگ و آماده است. خسروپرویز سه جام می همراه با نان کشکین می خورد و به خواب می رود. این رویداد نشان می دهد که روابط خسروپرویز با مسیحیان و همچنین مسیحیان با او بسیار صمیمانه و بی تعصب بوده است . همین ماجرا از زبان فردوسی می خوانیم: چو بهرام رفت اندر ایوان شاه گزین کرد از آن لشگر کینه خواه زره دار و شمشیرزن شش هزار بِدان تا شوند از پس شهریار چنین لشگر نامبردار و گُرد به بهرام پور سیاوش سپرد وز آن روی خسرو بیابان گرفت همی از بَد دشمنان جان گرفت چنین تا به پیش رباطی رسید سرتیغ دیوار او ناپدید کجا خواندندیش یزدان سرای پرستشگهی بود فرخنده جای نشستنگه سوگواران بدی بدو در سِکوبا و مطران شدی چنین گفت خسرو به یزدان پرست که از خوردنی چیست ایدر به دست سکوبا بدو گفت کای نامدار فطیرست با ترّۀ جویبار گر ایدون که شاید بدین سان خورش مبادت جز از توشه این پرورش ز اسب اندر آمد سبک شهریار همان آن که بودند با او سوار جهانجوی با این دو خسروپرست گرفت از پی باژ ، بَرسُم به دست نشستند بر نرم ریگ کبود به اِشتاب خوردند آنچه که بود چنین گفت پس با سکوبا که مِی نداری تو ای پیر فرخنده پی بدو گفت ما می ز خرما کنیم به تَمّوز هنگام گرما کنیم کنون هست لختی چو روشن گلاب به سرخی چو بیجاده در آفتاب هم آنگه بیاورد جامی نبید که شد رنگ خورشید زو ناپدید بخورد آن زمان خسرو از می سه جام می و نان کشکین که دارد بنام چو مغزش شد از بادۀ سرخ گرم به ناگه بخفت از بر ریگ نرم سپاهیان بهرام چوبینه به دنبال خسروپرویز می آیند و پس از ماجراهای بسیار ، خسرو می گریزد . در جریان پناهندگی خسرو ، به روم ، راهبان مسیحی بارها او را یاری می دهند . در راه به شهری می رسد به نام �اوریغ� ، در بیراهه ، دیری را می بیند و آواز راهبان را می شنود . خود را به دیر می رساند و بی آن که خود را بشناساند ، راهب مسیحی به او می گوید تو بی گمان خسرو هستی . خسرپرویز می گوید من یکی از سربازان سپاه ایران هستم، پیامی دارم که باید به نزد قیصر برم ، به من بگوی که آیا این رفتن من به نیک فرجامی خواهد بود ؟ راهب مسیحی به او می گوید: در دین تو دروغگوئی روا نیست . تو رنج بسیار برده ای و از یکی از بندگان خود گریخته ای . خسروپرویز در شگفت شده و از راهب پوزش می خواهد . راهب به وی می گوید : از آمدنت شاد و گستاخ باش ، یزدان تو را بی نیاز خواهد کرد. قیصر به تو سپاه خواهد داد و دخترش را نیز به زنی خواهی گرفت و دشمن خود را نیز شکست خواهی داد. شرح ماجرا را از زبان فردوسی می خوانیم : که �اوریغ� بُد نام آن شارسان بدو در چلیپا و بیمارسان به بیراه پیدا یکی دِیر بود جهانجوی آواز راهب شنود به نزدیک دیر آمد آواز داد که کردار تو جز پرستش مباد گر از دِیر دیرینه آئی فرود ز نیکی دهش باد بر تو درود پرستنده چون دید ، بردش نماز سخن گفت با او زمانی دراز بدو گفت : خسرو توئی بیگمان ز تخت پدر گشته ناشادمان ز دست یکی بدکنش بنده ای پلید و مَنشفَش پرستنده ای چو گفتار راهب بی اندازه گشت دل خسرو از مهر او تازه گشت ز گفتار او در شگفتی بماند برو بر جهان آفرین را بخواند ز پشت سَمندش بیازید دست بپرسیدن مرد یزدان پرست یکی آزمون را بدو گفت شاه که من کهتری ام ز ایران سپاه پیامی همی نزد قیصر برم چو پاسخ دهد نزد مهتر برم گر این رفتن من همایون بُوَد نگه کن که فرجام من چون بُوَد بدو گفت راهب که چونین مگوی تو شاهی مکن، خویشتن شاه جوی چو دیدمت گفتم سراسر سخن مرا هر زمان آزمایش مکن نباید دروغ ایچ گفت در دین تو نه کژّی بُوَد راه و آئین تو بسی رنج بردی و آویختی سرانجام از آن بنده بگریختی زگفتار او ماند خسرو در شگفت چو شرم آمدش ، پوزش اندرگرفت بدو گفت راهب که پوزش مکن بپرس از من از بودنی ها سخن بدین آمدن شاد و گستاخ باش جهان را یکی بارور شاخ باش که یزدان تو را بی نیازی دهد بلند اختر و سرفرازی دهد ز قیصر بیابی سَلیح و سپاه یکی دختری از در تاج و گاه چو با بندگان کارزارت بُوَد جهاندار بیدار یارت بُوَد

مسیحیت در ایران باستان ( بخش یکم )

مسیحیت در ایران باستان ( بخش یکم ) - دکتر بزرگمهر وزیری سرزمین ایران از دیرباز زادگاه و گذرگاه باورها و جهان بینی های بسیار بوده است . بسیاری از این باورها به شکل دین های رسمی و سازمان یافته شکل گرفتند و گروهی دیگر در چارچوب اندیشه های سیّال و چندان تعریف نشده زاده شده و به زندگی خود ادامه داده اند . در کنار باورها و اندیشه هائی که از ایران سرچشمه گرفته اند ، باورهائی که ریشۀ آنها در سرزمین های دیگر خاورمیانه و یا آسیای خاوری بوده است ، امکان رشد و گسترش یافته اند. از میان دین های ایرانی می توان از مهرپرستی ( میترائیسم) ، مزداپرستی( آئین زرتشتی) و آئین مانی نام برد. آئین مزدک که در دوران پادشاهی قباد و خسرو انوشیروان پادشاهان ساسانی رواج یافت ، اگرچه در بستر باورهای دینی حرکت می کرد ولی بیش از آن که ماهیت دینی داشته باشد ، یک جنبش اصلاحات اجتماعی بود که فرصت چندانی برای رشد و گسترش نیافت و سرکوب شد. در سدۀ نوزدهم میلادی ، ایران شاهد شکل گرفتن جنبش های دینی بابی و بهائیت بود . اگرچه بنیانگزاران بهائیت ایرانی بودند و آغاز این جنبش ها نیز از ایران بود ، ولی بهائیت در واقع شاخه ای از اسلام به شمار می رود ، بنابراین ماهیّت ایرانی آن قابل بحث است . از میان باورهای غیر ایرانی که در ایران باستان رواج یافتند می توان از آئین بودا ئی و مسیحیت و اسلام نام برد. تفاوت اصلی میان گسترش دین اسلام با آئین بودا و مسیح در این بود که استیلای اسلام بر ایران به دنبال شکست های نظامی ایرانیان از عرب ها و به زور شمشیر و با تهدید به قتل و یا پرداخت مالیات های سنگین انجام پذیرفت . در حالی که گسترش آئین بودا ئی و مسیحیت بدون خشونت و بر اثر فعالیت مبلّغان دینی انجام گرفت . یهودیان اگرچه بیش از ۲۷۰۰ سال در ایران زندگی کرده اند ، به این دلیل که می خواسته اند هویت قومی خود را حفظ کرده و از آمیختگی با اقوام دیگر تا آنجا که ممکن بوده ، خودداری کنند ، هرگز تلاشی برای تبلیغ دین خود به غیر یهودیان به کار نبرده اند . پس از استیلای عرب ها بر ایران ، جنبش های استقلال طلبانۀ بسیاری در ایران شکل گرفت که بسیاری از آنها در بستر باورهای دینی حرکت می کردند. بسیاری از آگاهی های تاریخی ما دربارۀ ایران باستان بر مدارک و منابعی که تاریخ نویسان و نویسندگان غیر ایرانی نوشته اند استوار است . می دانیم که ایرانیان آن چنان که یونانیان و رومیان به نوشتن تاریخ دلبستگی داشته اند به تاریخ نویسی نپرداخته اند و آن دسته از یادداشت ها و تاریخ های رسمی نیز که در دربارهای پادشاهان نوشته می شد ، یا توسط بیگانگان و یا توسط خود ایرانیان نابود شده اند . این تنها بیگانگانی چون اسکندر نبوده اند که تخت جمشید و کتاب خانۀ آنرا سوزاند . ساسانیان نیز که خود قومی ایرانی بودند ، پس از شکست دادن اشکانیان که آنها نیز ایرانی بودند و نزدیک به پانصد سال بر ایران پادشاهی می کردند ، چنان آثار آنها را نابود کردند که شاعری چون فردوسی آشکارا می گوید که از اشکانیان جز نام چیزی نشنیده است فردوسی تنها نام چند تن از شاهان اشکانی را ذکر می کند و می گوید که آنها از نسل آرش ، بوده اند که احتمالاً همان اَرَشک است . کنون ای سراینده فرتوت مرد سوی گاه اشکانیان بازگرد چه گفت اندرین نامۀ باستان  که گوینده یاد آرد از داستان پس از روزگار سکندر جهان  چه گوید که را بود و تخت مهان ... چو کوتاه شد شاخ و هم بیخشان نگوید جهاندیده تاریخشان ازیشان به جز نام نشنیده ام نه در نامۀ خسروان دیده ام آنچه ما در بارۀ دوران اشکانی می دانیم ، عمدتاً بر منابع غیر ایرانی استوار است . تولّد عیسا مسیح در زمان پادشاهی فرهاد چهارم و یا به روایتی فرهاد پنجم ، پادشاه اشکانی و به صلیب کشیده شدن عیسا مسیح در زمان پادشاهی اردوان سوم که از سال های ۱۱ تا ۳۸ میلادی پادشاهی می کرد روی داد. اشکانیان یا پارت ها ، یکی از تیره های ایرانی بودند که از سرزمین های شمال خاوری ، یعنی خراسان بزرگ برخاستند و جانشینان اسکندر را شکست داده و دوباره یک شاهنشاهی ایرانی برپا کردند . بنیانگـزار این دودمان پادشاهـی " اَشک" یا " اَرَشک" نام داشت و از این رو، جانشینان او نام اشکانیان را برای خود برگزیدند . نام کنونی شهر "عَشق آباد" در کشور ترکمنستان نیز در اصل "اَشک آپات" بوده است . یکی از ویژگی های دوران پادشاهی اشکانی احترام به دین های گوناگون و آزادی مردم در شیوه های پرستش خود بوده است . اشکانیان نزدیک به پانصد سال از سال های ۲۵۰ پیش از میلاد تا سال ۲۲۴ یا ۲۲۶ میلادی بر ایران فرمانروائی کردند . در زمان آنها به فرهنگ و تمدن یونانی توجه زیادی می شد. دوران پادشاهی از یک جهت نیز قابل توجه است ، زیرا برای نخستین بار در تاریخ ایران ، یک دموکراسی نسبی برقرار بود و مجلسی به نام " مِهستان" وجود داشت که با شرکت شاهزادگان و بزرگان کشور برگزار می شد و تا انداره ای در کنترل قدرت مطق پادشاه موثر بود. در آن زمان ایران و روم دو امپراتوری بزرگی بودند که بر جهان فرمانروائی داشتند و اغلب درگیر جنگ های طولانی با یکدیگر می شدند. شاهنشاهی اشکانی یا پارت ها پس از به صلیب کشیده شدن عیسا مسیح ، شاگردان وی در سرتاسر آسیا و اروپا پراکنده شدند . پادشاهان اشکانی به دو دلیل از مبلغان مسیحی پشتیبانی می کردند . نخست این که پادشاهی آنان برپایۀ آزادی های دینی و احترام به همۀ باورها استوار بود و دیگر این که روم ، دشمن سرسخت آنها به شمار می رفت و پشتیبانی از مسیحیان از دیدگاه سیاسی نیز می توانست برای آنها سودمند باشد . مبلغان مسیحی در ایران با استقبال گرم مردم رو به رو شدند ، زیرا پیام مهر و عشق و بخشایش مسیح ، گذشته از آن که با خُلق وخوی توده های مردم ایران هماهنگی داشت . با اندیشه های و آموزه های آئین میترا یا آئین مهر که یکی از دین های باستانی ایران بود و در میان توده های مردم طرفداران بسیار داشت ، سازگار و همنوا بود . بدین سان مسیحیان در ایران نزدیک به دویست سال آزادی عمل و تبلیغ داشتند و گروه های بی شماری از ایرانیان به این کیش گرویدند . مراکز بزرگ مسیحیان استان های باختری و همچنین سرزمین های شمال خاوری ایران بود. در آغاز سدۀ سوم میلادی فضای دینی ایران و به دنبال آن خاورمیانه و اروپا دگرگون شد . در ایران ، اردشیر بابکان که فرمانروای یکی از تیره های ایرانی در پارس بود و روابط خانوادگی نزدیکی با پیشوایان زرتشتی داشت ، سر به شورش برداشت و با اردوان پنجم ، اخرین پادشاه اشکانی جنگید. در سال ۲۲۴ میلادی در جنگ سختی که میان سپاهیان اردشیر و اردوان پنجم روی داد ، اردوان به سختی شکست خورد . اردشیر به پیروزی رسید و خود را شاهنشاه نامید و دودمان پادشاهی ساسانی را بنیاد گذاشت . با به روی کار آمدن ساسانیان ، برای نخستین بار در تاریخ ایران ، آئین زرتشت به صورت دین رسمی درآمد . پیش از آن در دوران پادشاهان هخامنشی و اشکانی ، اگرچه دین زرتشتی در ایران رواج داشت ولی پیروان دین های دیگر نیز در تبلیغ و برگزاری مراسم خود آزاد بودند. اردشیر بابکان خود را نمایندۀ خدا بر روی زمین و صاحب " فَرۀ ایزدی" اعلام کرد. سنگنوشته ها و کنده کاری های بر روی سنگ که در نقش رستم فارس به جای مانده است و با ترجمۀ یونانی نیز همراه است دربردارندۀ این پیام است که اردشیر با پشتیبانی اهورامزدا به پادشاهی رسیده است . ساسانیان، اشکانیان را بیگانه پرست اعلام کرده و آثار آنها را نابود کردند . ساسانیان خود را از نسل هخامنشیان می دانستند . پیروزی های اردشیر و به ویژه پیروزی های فرزندش شاهپور که والرین امپراتور روم را در سال ۲۶۰ میلادی شکست داده و به اسارت گرفت ، پایه های دولت ساسانی را تقویت کرد. رهبر روحانیون زرتشتی یا موبدان موبد در آن زمان شخصی بود به نام " کارتیر" که دارای نفوذ و قدرت بسیاری در دستگاه رهبری ساسانی بود . اردشیر بابکان و پسرش ، قدرت روحانیون زرتشتی را کنترل می کردند ولی با این همه تعصبات دینی در دوران پادشاهی شاهپور یکم به اوج خود رسید . " مانی" پیامبر ایرانی که آئین خود را با الهام از دین های زرتشتی ، مسیحی، بودائی و باورهای بابلیان پایه گزاری کرده و در ایران و سرزمین های همسایه پیروان بسیاری پیدا کرده بود ، براثر فشار موبدان زرتشتی به طرز دردناکی کشته شد. برقراری نظام طبقات اجتماعی : درباریان ، موبدان و دبیران ، ارتشتاران ، صنعتگران و کشاورزان ، که به سود اقلیّت های صاحب نفوذ و به زیان بیشتر مردم شکل گرفته بود ، با گذشت زمان سبب ناخرسندی توده های مردم گردید. آئین مسیح و جاذبه های عرفانی آن بسیاری از ایرانیان را به سوی خود کشید . در حالی که در آئین زرتشتی ساسانی ، پادشاه رابط خدا و بندگان خدا بود. در مسیحیت ، انسان فرزند خدا شناخته می شد و رابطۀ او با خدا یک رابطۀ مستقیم به شمار می آمد . از دیدگاه اجتماعی نیز مسیحیت در دل خود ، نوعی سوسیالیسم بود و قدرت مالکان بزرگ و ثروتمندان را به هیچ می انگاشت ." و همه‌ ايمانداران‌ با هم‌ مي‌زيستند و در همه‌ چيز شريك‌ مي‌بودند   و املاك‌ و اموال‌ خود را فروخته‌، آنها را به‌ هر كس‌ به‌ قدر احتياجش‌ تقسيم‌ مي‌كردند.   و هر روزه‌ در هيكل‌ به‌ يكدل‌ پيوسته‌ مي‌بودند و در خانه‌ها نان‌ را پاره‌ مي‌كردند و خوراك‌ را به‌ خوشي‌ و ساده‌دلي‌ مي‌خوردند.   و خدا را حمد مي‌گفتند و نزد تمامي‌ خلق‌ عزيز مي‌گرديدند و خداوند هر روزه‌ ناجيان‌ را بر كليسا مي‌افزود." اعمال رسولان فصل دوم آیه های ۴۴ تا ۴۷. در حالی که در آئین زرتشت ، داشتن ثروت نه تنها مانعی برسر راه رستگاری به شمار نمی آمد بلکه گرامی هم شناخته می شد. در سال ۳۱۳ میلادی هنگامی که کنستانتین امپراتور روم ، مسیحیت را به عنوان دین رسمی روم اعلام کرد ، سیاست با مسیحیت آمیخته شد و پیامد این آمیختگی آزار و جفای ایرانیان مسیحی در شاهنشاهی ساسانی بود. آزار مسیحیان در ایران پیرو شرایط سیاسی بود ، زیرا در همان دوران سخت گیری های دینی ، یهودیان در ایران از آزادی برخوردار بودند. این که نخستین ایرانیان مسیحی چه کسانی بوده اند ، آگاهی های چندانی نداریم ولی می دانیم که در شورای نیسیه (نیقیه) که در سال ۳۲۵ میلادی برگزار گردید و در جریان آن " پذیره نیسیه" که از آن به عنوان " اعتقادنامه نیقیه" هم نام برده شده است (Creed ofNicea)دست کم یک ایرانی به نام یوحنای پارسی (John of Persis) حضور داشته و از وی نام برده شده است . در سال ۴۱۰ یک مرکز مسیحی (Synod) در تیسفون پایتخت ساسانیان برپاشد. پایتخت ایران به عنوان مرکز مسیحیت در شاهنشاهی ایران به رسمیت شناخته شد . مراسم با دعائی برای یزدگرد یکم ساسانی آغاز گردید. در سال های پایانی سده ششم میلادی ، از ۶ استان یا ایالت به عنوان استان های مسیحی نام برده می شود . از جمله : ری ، اَبَرشهر ، مرو و هرات که پیشینۀ جوامع مسیحی آنها به چند صد سال می زسیده ، نام برده شده است . در سال ۶۵۱ میلادی اسقف مرو آرامگاهی برای یزدگرد سوم آخرین پادشاه ساسانی ، اختصاص داد. در سرزمین های ایرانی ، بیرون از شاهنشاهی ساسانی ، جوامع مهم و بزرگ مسیحی وجود داشت . در سُغد (Sogodia) ترجمه های بسیاری از زبان سریانی ( آرامی) به دست آمده است . از همان آغاز دوران اسلامی از اجتماع بزرگ مسیحیان نسطوری (Nestorian)نام برده شده است . مسیحیت در سمرقند تنها در سدۀ پانزدهم میلادی یعنی حدود پانصد سال پیش ریشه کن شد . مسیحیان توسط مسلمانان یا کشته شدند و یا به ناچار برای نجات جان خود ، تن به پذیرش اسلام دادند . در ایالت سین کیانگ ، در خاور ، سرزمین چین که هم مرز با سرزمین های ایرانی بود ، قطعاتی از مزامیر که از زبان آرامی به زبان پهلوی ترجمه شده اند ، یافت شده است . این ترجمه به سدۀ ششم میلادی تعلق دارد. همچنان که اردشیر بابکان ، سردودمان ساسانی ، پیروزی خود را نتیجۀ یاری اهورامزدا می داند ، کنستانتین امپراتور روم نیز در نامه ای که به شاهپور دوم ( شاهپور بزرگ) می نویسد ، شکست والرین پادشاه روم را ازشاهپور یکم ، به دلیل آزار دادن مسیحیان توسط والرین می داند . کنستانتین سپس در ادامۀ نامۀ خود می نویسد : اکنون عیسا مسیح مدافع امپراتوری روم است و قدرت وسپر او ، روم را در برابر حملات شاهپور دوم حفظ می کند . شاهپور دوم نهمین پادشاه ساسانی بود که پس از مرگ پدرش هرمز دوم به پادشاهی رسید . پس از مرگ هرمز ، بزرگان ایران پسر بزرگ او را کشتند ، پسر دومش را نابینا کردند و پسر سومش را زندانی کردند که بعدها به روم گریخت. در نتیجه تاج شاهی را برای فرزندی که یکی از زنان هرمز دوم آبستن بود در نظر می گیرند . این زن یهودی بود . شاهپور دوم شاید تنها کسی در تاریخ باشد که پیش از تولد و در زهدان مادر پادشاه شناخته شد . تا زمانی که شاهپور به سن بلوغ رسید ، مادرش و درباریان ، کشور را اداره می کردند ، ولی پس از آن ، وی یکی از پرقدرت ترین پادشاهانی شد که تاریخ ایران به خود دیده است . شاهپور دوم از ۳۰۹ تا ۳۷۹ میادی پادشاهی کرد. به دلایل سیاسی ، در دوران شاهپور دوم ، آزار و جفای ایرانیان مسیحی شدت گرفت . "جفای بزرگ" که در سال ۳۳۹ میلادی در ایران آغاز شد و سال ها به به درازا کشید ، بسیاری از مسیحیان وفادار به پادشاه ایران دربر گرفت . یکی از این افراد وفادار به شاه ، به نام " گُشت آزاد" به هنگام اعدامش درخواست کرد تا اعلام شود که اعدام وی به خاطر دینش بوده است و نه به سبب وفادار نبودن به شاهنشاه. پس از مرگ کنستانتین ، برادرزاده اش جولیان(Julian) که به جولیان مرتد (Julian the Apostate)معروف است به امپراتوری رسید . وی کوشید تا مسیحیت را براندازد و آئین بت پرستی پیشین را رواج دهد. جولیان در جنگ با شاهپور دوم به سختی شکست خورد و کشته شد . برخی از تاریخ نویسان ، نوشته اند زمانی که پیکان یکی از تیراندازان پارسی ، جولیان را از پای درآورد ، جولیان ناله کنان فریاد زد : " تو بر من پیروز شدی ، ای جلیلی!" که منظور وی از جلیلی ، عیسا مسیح بود . جانشین وی جوویان (Jovian) در شرایط تحقیر آمیزی با شاهپور دوم صلح کرد ، سرزمین های بسیاری را به ایران واگذار کرد و قول داد که از دخالت در امور ارمنستان خودداری کند. جوويان مسيحيت را دوباره آئین رسمی روم کرد. شاهپور دوم پس از این پیروزی از آزار ایرانیان مسیحی دست برداشت و آنان را به رسمیت شناخت. دوران پادشاهی یزدگرد یکم ساسانی( ۳۹۹ تا ۴۲۱ میلادی)، دوره آسان گیری دینی بود، او از مسیحیان و اقلیت های دینی دیگر پشتیبانی می کرد. شهبانوی وی ، " شوشان دخت" که مادر بهرام پنجم یا بهرام گور بود ، دختر رهبر یهودیان ایران بود . راه و روش یزدگرد ، سبب شد تا روحانیون زرتشتی وی را " بزهکار" یعنی گناهکار بنامند . که پس از اسلام نیز ازوی با عنوان " اثیم" نام برده شده است . دریغا که ایرانیان مسیحی از آزادی های دوران یزدگرد به درستی بهره نگرفتند. "اَبداس" اسقف تیسفون پایتخت ساسانیان ( در برخی از منابع تاریخی اسقف شهر شوش) دستور داد تا یکی از آتشکده های زرتشیان ویران گردد . زمانی که زرتشتیان به پادشاه شکایت بردند ، یزدگرد به اسقف دستور داد تا آتشکده ای را که ویران کرده بود ، بازسازی نماید ، ولی اسقف از فرمان پادشاه سرباز زد . این نافرمانی بهانه ای در اختیار مخالفان مسیحیت قرار داد تا پادشاه را قانع سازند که کلیساها را ویران کنند. ....................... . . سکه ساسانی با نقش یزدگرد یکم که در شهر مرو به دست آمده

ایران زندانی بزرگ برای اقلیت های دینی و مذهبی !

در حالی که حق داشتن اختیار برای انتخاب و اعتقاد به مذهب حداقل خواسته هر فردی می‌تواند باشد، نظام جمهوری اسلامی از تمام توان و امکانات خود استفاده می‌کند تا با تغییر اعتقادات مردمی مقابله کند که نمونه بارز آن را در برخوردهای قهرآمیز با نوکیشان مسیحی می‌بینیم.

 در حالی‌که آزادی مذهبی یکی از عناصر حیاتی جوامع دموکراتیک و با ثبات در هر جای جهان است، رژیم جمهوری اسلامی تلاش بسیاری کرده تا به عنوان یک حکومت اسلامی شیعه، کنترل همۀ جنبه‌های زندگی سیاسی و مدنی، تمامی اندیشه‌ها و اظهارات مذهبی در ایران را تحت کنترل خود درآورد.

حاکمیت کنونی ایران و سران آن اعتقاد دارند که برخی از گروه‌های مذهبی دشمنان کشور هستند، زیرا باورهای مذهبی آنها ممکن است وفاداری به نظام را دچار چالش کنند و به بهانه حفظ امنیت سیاسی، سرکوب فعالیت‌های مذهبی را سرلوحه عناد با ادیان دیگر را قرار داده‌اند.

جمهوری اسلامی ادعا می‌کند بیش از 90 درصد از مردم ایران مسلمان و شیعه هستند، اما تردیدی نیست ایران کشوری متشکل از اقوام و پیروان ادیان و مذاهب مختلف از جمله کلیمیان، مسیحیان و زرتشتیان می‌باشد و در این کشور بهائیان، دراویش و صابئین نیز وجود دارند که این ادیان و مذاهب از طرف نظام نه تنها به رسمیت شناخته نشده، بلکه برای جلوگیری از توسعه آنها از هر شیوه‌ای برای سرکوب پیروان و مبلغانشان استفاده می‌شود.

این در حالی است که در قانون اساسی جمهوری اسلامی، اصول 4، 12، 13 و 14 درباره وضعیت مذهبی و حقوق اقلیت‌های مذهبی شرایطی را مقرر کرده که البته حکومت زیر بار اجرای همان‌ها نیز نمی‌رود و فضایی تهدیدکننده برای مذاهب و پیروان غیرشیعی به ویژه برای بهائیان، دراویش، مسیحیان و یهودیان ایجاد کرده است.

در حالی که حق داشتن اختیار برای انتخاب و اعتقاد به مذهب حداقل خواسته هر فردی می‌تواند باشد، نظام جمهوری اسلامی از تمام توان و امکانات خود استفاده می‌کند تا با تغییر اعتقادات مردمی مقابله کند که نمونه بارز آن را در برخوردهای قهرآمیز با نوکیشان مسیحی می‌بینیم.

دین اسلام در ایران قبل از اینکه یک اعتقاد دینی باشد، یک ارثیه دینی است که از والدین به فرزندان به ارث رسیده و برخی از افرد با رسیدن به بلوغ فکری، این حق را برای خود قائل می‌شوند تا در این زمینه دین اسلام را به چالش کشیده و خود انتخاب‌گر تدین خود باشند، نه دنباله‌رو دین وراثتی.

این قشر از مردم ایران به دلایل مختلف که برای هر فرد قابل احترام است به دین مسیحیت گرویده و خود را از تاروپود اسلام حاکمیتی رهانیده‌‌اند، اما نظام جمهوری اسلامی بر خلاف شعارها و ادعاهای خود این گونه اعمال را شامل مجازات دانسته و با بازداشت و زندانی کردن این نوکیشان سعی در جلوگیری از فراگیر شدن مسیحیت در ایران را دارد.

این در حالی است که بنیانگذار جمهوری اسلامی روح الله خمینی در سال 57 طی مصاحبه‌ای با یک مجله‌ آلمانی اعلام کرده بود: " دین اسلام بیش از هر دین و مسلکی به اقلیت‌های مذهبی آزادی داده است. آنان باید در کشورهای اسلامی از حقوق طبیعی خودشان که خداوند برای همه‌ انسان‌ها قرار داده است بهره‌مند شوند. تمام اقلیت‌های مذهبی در حکومت‌ اسلامی می‌توانند به کلیه‌ فرائض مذهب خود آزادانه عمل کنند و حکومت اسلامی موظف است از حقوق آنان محافظت نماید."

اما امروز به طور واضح مشاهده می کنیم اقلیت‌های مذهبی‌ چه رسمی‌ و چه غیر رسمی‌ امکان تبلیغ و ترویج مذهب خود را نداشته و هرگونه تبلیغی جرم محسوب می شود، علاوه بر آن امکان تشکیل احزاب سیاسی ،روزنامه و یا هفته نامه، کانال تلویزیونی و اجلاس رسمی‌ و عمومی را ندارند و در کتب درسی‌ مدارس نیز هیچگونه درس و یا مطلبی در ارتباط با شناساندن مذاهبی غیر از اسلام وجود ندارد.

در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، طبق اصول 13 و 14، ایرانیان زرتشتی، کلیمی و مسیحی، اقلیت‌های دینی شناخته می‌شوند که در انجام مراسم دینی خود آزادند و در احوال شخصیه و تعلیمات دینی، بر اساس آیین خود عمل می‌کنند، اما تنها چیزی که به آن توجه نمی‌شود همین آزادی انجام مراسم دینی توسط حاکمیت است و هر روز قید وبندهای جدیدی اعمال می‌شود.

به عنوان مثال وزارت خارجه آمریکا تخمین زده است که بزرگ‌ترین اجتماع غیرمسلمان در ایران را بهائیان تشکیل می‌دهند و صوفی‌ها و دراویش نیز با جمعیتی در حدود دو تا پنج میلیون نفر از آزادی مورد نظرشان برای انجام هرگونه فعالیت‌های مذهبی در ایران محروم هستند.

اما بنیانگذار جمهوری اسلامی در صحیفه اش ذکر کرده است:" تمام اقليت های مذهبی در ايران برای اجرای آداب دينی و اجتماعی خود آزادند و حكومت اسلامی خود را موظف می‌داند تا ازحقوق و امنيت آنان دفاع كند و آنان هم مثل ساير مردم مسلمان ايران ، ايرانی و محترم هستند". ( ج 4، ص 641)

امروزه دستاورد نظام جمهوری اسلامی در خصوص ادیان دیگر در ایران این‌گونه نمود پیدا کرده است؛ ممنوعیت ساخت و ساز کلیساهای ساختمانی؛ دستگیری و زندانی کردن نوکیشان مسیحی و تحت تعقیب قرار دادن متولیان کلیساهای خانگی، ممنوعیت کسب و کار یهودیان، کلیمیان و بهائیان و جلوگیری از ادامه تحصیل آنان در مدارس و دانشگاه‌ها، اخراج اساتید و دانشجویان بهایی از دانشگاه‌ها، اخراج بسیاری از نوکیشان مسیحی از سازمان‌ها و ادارات دولتی، ویران شدن خانقاه‌های دراویش و زندانی شدن آنها، که به جرات می توان گفت سیمای امروز ایران چیزی نیست جز زندانی بزرگ برای اقلیت های دینی و مذهبی.